شیلدپک SHIELD PACK
از سال ۱۴۰۱، کنار شما

از کجا شروع کنیم؟

خدمات، تازه‌ها و راه‌های ارتباط؛ همین‌جا دم دستت

تعرفه‌ها و ثبت سفارش ←

ربات یا گفت‌وگو؛ هر کدام برایت راحت‌تر است

پست‌های شیلدپک

چگونه آتش‌های جهان تغییر کردند در حالی که بشریت مکث کرد

حدود ۴ دقیقه مطالعه

نقش آرام فعالیت انسانی در آتش‌سوزی‌های جهانی که توسط قفل‌گذاری‌های پاندمی آشکار شد
یک مطالعه جدید که در مجله *Cell Reports Sustainability* منتشر شده است نشان داده است که کاهش چشمگیر حرکت انسان‌ها در طول قرنطینه‌های COVID‑19 در سال ۲۰۲۰ همزمان با کاهش قابل‌سنجش فعالیت آتش‌سوزی‌های جنگلی در سراسر جهان بوده است. این پژوهش که توسط جیانگ‌هائو وانگ، استاد آکادمی علوم چین، رهبری شده است، داده‌های آتش‌سوزی دورهٔ همه‌گیری را با داده‌های سال‌های دیگر مقایسه کرد و دریافت که کاهش فعالیت انسانی اثر خالصی بر کاهش متوسط فعالیت آتش‌سوزی داشته است.
از سال 2019 تا 2020، یک سری آتش سوزی های بزرگ در جنوب شرقی استرالیا، هزاران خانه را نابود کرده و جامعه های کل را نابود کرده است.
در سال ۲۰۲۵، منطقه لس‌آنجلس فصل آتش‌سوزی‌های جنگلی فاجعه‌بار خود را تجربه کرد. این آتش‌سوزی‌ها به طور گسترده‌ای در سراسر شهر پخش شدند و خسارات سنگینی به جوامع محلی و زیرساخت‌ها وارد کردند. آتش‌سوزی‌های جنگلی لس‌آنجلس در سال ۲۰۲۵ نشان داد که چگونه گسترش شهری به سمت چشم‌اندازهای مستعد آتش‌سوزی می‌تواند هزینه انسانی بلایای طبیعی را افزایش دهد.
اگرچه عوامل طبیعی مانند خشکسالی، گرما و باد عوامل شناخته‌شده‌ای برای آتش‌سوزی‌های وحشی هستند، انسان تنها عاملی است که می‌تواند آن‌ها را ایجاد یا جلوگیری کند. فعالیت‌های انسانی—از آتش‌کده‌های کمپ و سیگارهای رها شده گرفته تا خطوط برق و فرآیندهای صنعتی—می‌توانند آتش را شعله‌ور کنند، در حالی که اقدامات پیشگیرانه مانند سوخت‌کشی کنترل‌شده، خطوط جلوگیری از شعله و سیستم‌های تشخیص زودهنگام می‌توانند خطر را کاهش دهند. با این حال، اندازه‌گیری تأثیر دقیق فعالیت انسانی بر فراوانی و شدت آتش‌سوزی چالش‌برانگیز است. چون با عوامل طبیعی در هم تنیده شده است.
چگونه آتش‌های جهان تغییر کردند در حالی که بشریت مکث کرد
مطالعه وانگ با تحلیل داده‌های آتش‌سوزی ماهواره‌ای از دوران کووید-۱۹ و مقایسه آن با سال‌های مبنا، به این چالش پرداخت. پژوهشگران دریافتند که قرنطینه‌های سال ۲۰۲۰، که سفرها، تولید صنعتی و فعالیت‌های تفریحی را به طور چشمگیری کاهش داد، با کاهشی از نظر آماری معنادار در فعالیت میانگین آتش‌سوزی در سراسر جهان مطابقت داشت. این یافته نشان می‌دهد که حضور و تحرک انسان صرفاً با خطر آتش‌سوزی جنگلی تصادفاً همراه نیست، بلکه می‌تواند عاملی تعیین‌کننده باشد.
پیامدهای این تحقیق گسترده است. این موضوع پتانسیل مداخلات سیاستی که منابع اشتعال ناش برای محافظت از جوامع در برابر خطرات آتش‌سوزی به‌کار گرفته شد.
از دیدگاه عملی، یافته‌ها سرمایه‌گذاری در سیستم‌های مدیریت هوشمند حریق را تشویق می‌کنند که جریان‌های داده‌ای بلادرنگ، الگوریتم‌های پیش‌بین و شبکه‌های ارتباطی امن را یکپارچه‌سازی می‌کنند. امنیت سایبری همچنان یک نگرانی حیاتی است، زیرا یکپارچگی زیرساخت تشخیص حریق می‌تواند توسط عوامل مخرب به خطر بیفتد. اطمینان از اینکه این سیستم‌ها در برابر تهدیدات سایبری مقاوم هستند، برای حفظ ایمنی عمومی ضروری است.
در context کلی‌تر، این مطالعهُ بُعد جدیدی به گفتگو پیرامون تغییرات اقلیمی و توسعه شهری می‌افزاید. با افزایش دماهای جهانی و زندگی افراد بیشتر در مناطق مستعد آتش‌سوزی، تعامل بین فعالیت‌های انسانی و عوامل طبیعی ایجاد آتش‌سوزی روزبه‌روز پیچیده‌تر خواهد شد. رویکردهای یکپارچه‌ای که کاهش تغییر اقلیم، برنامه‌ریزی کاربری اراضی و فناوری پیشرفته را با یکدیگر ترکیب می‌کنند، برای کاهش خطر آتش‌سوزی جنگل‌ها ضروری خواهند بود.
در مجموع، قرنطینه‌های کووید-۱۹ در سال ۲۰۲۰ به‌طور ناخواسته آزمایشی در مقیاس بزرگ را فراهم کرد که نشان داد چگونه کاهش فعالیت انسانی می‌تواند فعالیت آتش‌سوزی جنگل‌ها را کاهش دهد. پژوهش جیانگهاو وانگ و همکارانش استدلال قانع‌کننده‌ای برای گنجاندن رفتار انسانی در مدل‌های خطر آتش‌سوزی جنگل‌ها و به‌کارگیری فناوری برای نظارت و کاهش تهدیدات آتش‌سوزی ارائه می‌دهد. از آنجا که خوانندگان شیلدپک به بررسی تقاطع فناوری و چالش‌های زیست‌محیطی ادامه می‌دهند، این مطالعه به عنوان یادآوری عمل می‌کند که عملکردهای انسان - چه عمدی و چه تصادفی - نقش محوری در شکل دادن به چشم‌انداز آتش در جهان ایفا می‌کنند.

منبع: Ars Technica · Technology

رسانه شیلدپک